Just one more story | februari

De writing prompt van deze maand was:

Schrijf een kort verhaal dat gaat over:

Een moordlustige teddybeer

Ben je benieuwd naar wat ik hierover heb geschreven? lees dan snel verder 🙂img-20170222-wa0007

“Imagination is the only weapon in the war against reality,” las ik op de muur van het winkelcentrum. “Mama wat betekent dat? Iemaagieenaatieon?” Vroeg het kleine mannetje dat aan mijn arm bungelde. “Dat gebruik je wanneer je iets verzint, jij heb er heel veel van.” Antwoordde ik en mijn zoontje was een tijdje stil. Zijn beentjes wankelden nog een beetje tijdens het lopen, maar hij wilde beslist niet meer in de buggy zitten, dus ik houd zijn handje goed vast. Ik zag zijn peinzende gezichtje in de reflectie van de schuifdeuren, alles wat hij leert moet goed worden opgeslagen.

Als we langs de speelgoed winkel lopen blijft hij abrupt staan. “Die wil ik hebben.” Zegt hij en hij wijst naar de lichtbruine teddybeer in de etalage.“Maar je hebt al een bed vol knuffels Jonas, straks pas jij er niet meer in.” Spreek ik hem tegen.“Maar mama, straks raakt mijn Iemagienaatieon op en ga ik mij vervelen.” Smeekt hij. Ik zucht, wat moet ik hier nu tegen in brengen? “Oké dan, maar alleen als je het heel lief vraagt.”  “Toeeeee?” smeekt hij nog een keer en hij kijkt me aan met zijn puppy oogjes en bolle wangetjes.

Een half uur later kwamen we weer thuis met de boodschappen. Jonas was zo dolenthousiast met zijn nieuwe teddybeer dat hij een rondje door de kamer rende met de beer hoog boven zijn hoofd, alsof het een vliegtuig was. Hij kon er geen genoeg van krijgen! Hij ging naar boven om zijn teddybeer voor te stellen aan de andere knuffels. Ik kon het niet helpen dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen.

Het is avond, ik zet het eten op tafel en loop dan naar de trap. “Jonas, kom je eten?” Roep ik naar boven, maar het blijft stil. “Jonas?” Nog steeds geen gehoor. Plotseling maakte mijn hart een sprongetje, “Waaaahhhh!!!” schreeuwt het kleine jongetje en komt van achter de muur bovenaan de trap tevoorschijn. Een klein gilletje ontsnapt mijn keel en Jonas komt grinnikent op zijn kont de trap af schuiven.

Na het eten rende de kleine jongen de trap weer op, maar hij kwam snel weer terug. “Mama, mama! kom snel! ze zijn aan het vechten!” Ik hoor hem op zijn kont van de trap af stuiteren. “Wie zijn er aan het vechten?” vroeg ik geschokt. “De knuffels! kom snel!” Hij kolom op handen en voeten de trap weer op en ik ging achter hem aan.

Wat ik in zijn kamer aantrof was een heus slagveld. Ledematen van knuffels lagen verspreid door de kamer en de wasbeer had de pistool van de nieuwe bruine beer op zich gericht. “Jonas, wat heb je gedaan?” Er rolde een traan van zijn gezichtje. “Ik heb dit niet gedaan.” snikte hij. “Hij was het!” Jonas wees naar de bruine teddybeer. Jonas begon nu echt te huilen. “Sssh, stil maar.” zei ik en ik gaf hem een knuffel.

Een tijdje later zaten we met z’n tweeën voor de tv. Ik met naald en draad in de hand en een berg met knuffels naast me. “Worden ze nu allemaal weer beter?” vroeg hij.“Tuurlijk! mama maakt jou toch ook altijd beter?” Het jongetje knikte en bleef geïnteresseerd naar de naald en draad kijken, ook al was zijn favoriete tv programma op tv. “Ik wil niet meer met de beer slapen.” Stelde hij vast. “Is goed Jonas, ik pas wel een tijdje op hem.”
Na een uur had ik alle knuffel  delen weer tot dieren gemaakt en was Jonas op de bank in slaap gevallen. Ik bracht Jonas en zijn knuffels weer naar boven en ging toen terug naar beneden voor de teddybeer. Ik wist zeker dat ik hem op het bijzettafeltje had achtergelaten, maar daar was nu geen beer meer te bekennen. Ik keek of hij misschien op de grond was gevallen, of onder de bank, maar daar was hij niet. Misschien is hij wel weggelopen, dacht ik bij mezelf. Ik stond op en keek recht in de knoop ogen van de teddybeer. Ik struikelde van schrik bijna achterover op de bank. De teddybeer zat nu op de schoorsteen mantel en ik wist zeker dat ik hem daar niet had neergezet. Ik staarde het ding  een hele tijd aan, het was een bezeten, moordlustige  teddybeer ik weet het zeker. Voorzichtig zette ik een stapje dichterbij. Ik was bang dat de beer op ieder moment zou kunnen gaan bewegen. Maar na 2 minuten naar de knuffel te hebben gestaard te hebben, besloot ik dat het genoeg was geweest. Je bent een volwassen vrouw Karin, je gelooft toch niet meer in spoken en dat soort dingen? Ik pakte de beer op en liep er vastberaden mee naar boven. Ik deed de beer in mijn reiskoffer en deed die op slot, ik was toch niet van plan om binnenkort op vakantie te gaan.

slaap lekker allemaal, MOEHAHAHAH

-X- Esther

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s