Just one more story | januari

De writing prompt van deze maand was:

Schrijf een kort verhaal en verwerk daarin het volgende:

  •  Een of meerdere van jou goede voornemens.
  • De zin:  ‘Ik denk niet dat die persoon snapt hoe sandwiches werken.’

Ben je benieuwd wat wij hierbij hebben bedacht? Lees dan snel verder!

Sterre:

Met een harde knal klapte de deur achter me dicht. Ik hoorde de wind buiten tegen het grote gebouw aanslaan. Zo snel als ik kon zette ik mijn toen nog lege tas op de grond neer, en fatsoeneerde ik mijn veel te pluizige pony vluchtig met mijn vinger. Ik keek voor de zoveelste keer bewonderend om mij heen. Zo veel mooie verdiepingen met donkere eikenhouten boekenkasten, allemaal met elkaar verbonden door middel van elegante sierlijke trappen. En zo, oh zo, veel boeken. Van prachtige en stoffige dikke oude boeken tot moderne mooie geïllustreerde grote sprookjesboeken. Allemaal mooi gesorteerd per afdeling. Terwijl ik alweer aan mijn standaard bibliotheek routine wilde beginnen zag ik links van me een poster hangen. “januari: nieuwjaarsactiviteiten.” Dat is ook zo, dacht ik bij mezelf. 2017. Een nieuw jaar. Nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. Normaal ben ik absoluut tegen de echte cliché nieuwjaarsuitspraken en de altijd gedoemd te falende goede voornemens. Maar dit jaar had ik er eentje bedacht en in mijn achterhoofd gehouden. Nou ja, dat was het plan, want eigenlijk had ik er tot nu toe helemaal niet maar aan gedacht. Ik bleven even staan, in tweestrijd met mezelf. Maar liep toen vastberaden een andere weg dan normaal. Een trap omhoog en twee keer links, en dan zou ik er zijn. De Horror afdeling. Het was een tijd geleden dat ik hier heb rondgelopen, maar zodra ik de afdeling naderde voelde ik de geheimzinnige en benauwde sfeer die op de afdeling hangt. Ik struinde langzaam langs de vele kasten met boeken en bekeek alle boeken nauwkeurig. Pas toen ik me iets meer op mijn gemak voelde pakte ik een boek uit een van de vele kasten en begon met lezen.

Ik klapte het boek met een klap dicht en liep zo snel als ik kon de hoek om. Weg van dat nare boek. Terwijl ik de hoek om liep graaide ik in mijn tas opzoek naar mijn sleutels. BAM. Ineens lag ik verward op de grond, niet wetend wat er nou eigenlijk net gebeurd is. Ik keek verschrikt omhoog en keek recht in een paar mooie donker bruine ogen. “Gaat het wel? Sorry als ik je liet schrikken hé. Het was zeker niet mijn bedoeling. Wacht, laat me je omhoog helpen. ” voordat ik iets terug kon zetten had hij me al opgetild en zachtjes op de dichtstbijzijnde stoel geplaatst. “Echt sorry van dit hé, het was echt niet de bedoeling. Mijn naam is Thomas trouwens, voor als je me nog wil gaan aanklagen ofzo. ” ik probeerde voorzichtig te lachen maar het klonk meer als stikken. Na een paar ongemakkelijke seconden realiseer ik me dat het mijn beurt is om wat te zeggen. ” het euh geeft niet hooreh. Je deed het euh niet expres ofzo. ” in een poging om grappig te zijn voegde ik er nog aan toe: ” Maareh als ik je wil gaan aangeven dan euh heb ik wel meer nodig dan alleen je  voornaam. ” Hij lachte weet terug en ik realiseer me dan ook meteen dat ik het verkeerde heb gezegd. ” Bedankt voor dit maar  ik euh moet nu wel echt gaan. ” na deze vluchtige woorden wat er meer als onverstaanbaar gemompel uit kwam, stond ik snel op en liep weg. Te snel. In een klap zag ik zwarte vlekken voor mijn ogen en ik moest me snel vasthouden aan een boekenkast om niet om te vallen. ” Misschien moet je nog maar even gaan zitten.” Thomas keek me bezorgd en schuldig aan. Wat gênant “Nee hoor het euh gaat wel goed opzich. Ik heb waarschijnlijk gewoon euh te weinig gegeten. “
” laat me je trakteren op een sandwich. Beneden zit een klein eet gedeelte. Daar hebben ze de beste sandwiches van het land. Alsjeblieft? Dan is er ten minste nog iets wat ik terug kan doen voor je.” Omdat ik even zo snel geen een reden kon verzinnen om te weigeren, en omdat ik hem met zijn mooie ogen toch niets kon weigeren stemde ik in en zat ik even later beneden aan een tafeltje. Thomas kwam al snel aanlopen met twee heerlijk uitziende sandwiches en twee koppen dampende chocolade melk. “Hier voor de schrik”, voegde hij eraan toe met een knipoog. Ik bedankte hem en wilde aanvallen op mijn sandwich toen ik Thomas verontwaardigt naar me zag kijken. “Dit zijn de goddelijkste sandwiches uit het land, je moet ze dus rustig en met alle respect opeten. Van elke hap genieten. ” ik lachte oprecht en de gespannen sfeer verminderde langzaam. Hij wees naar een man een tafeltje achter ons, die zijn sandwich snel en gulzig naar binnen propte. ‘Ik denk niet dat die persoon snapt hoe sandwiches werken.’
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s