Just one more story | Oktober

Deze maand was de writing prompt:

Je roept een demon op, het gaat niet zoals gedacht…

Mirthe:

samaellilithgoatpentagram
Bron: wikipedia.org

Uhg het vriest hier, stomme verlaten loods. Maar ja, wat ik hier doe is niet echt een top idee om thuis te doen. Ik kijk neer op mijn werk. In het midden van de grond een groot Baphomet symbool omlijst met brandende zwarte kaarsen.

‘Nou daar gaan we dan, hartenwens demon here we go:

Ad ligandum eos pariter eos coram me.’

Roep ik met een luide vaste stem. ‘Hartenwens demon toon u aan mij’ Deze demon heeft een vrij trieste naam voor een demon zeg. Kan je je voor stellen hoe het voor die arme demon is tussen alle andere demonen in het demonen rijk? Oke, focus, wereld overnemen, focus.
Ik focus mij op de grond waar ondertussen in het midden van het Baphomet symbool zwarte rook begint te vormen. De hoeveelheid rook begon nam snel toe en draaide in een draaikolk rond, tot het uiteindelijk tot rust kwam in de vorm van een zwevend gehoornd monster. ‘Spreek uwe hartenwens en hij zal vervuld worden in ruil voor mijn vrijheid oh heksenmeester. Bent u akkoord?’ ‘Mijn wens vervult in ruil voor uw vrijheid terug naar uw wereld. Accoord’. De demon draait in een wervelwind rond. Eindelijk is het tijd. Mijn wereld heerschappij is hier dan nou eindelijk. Een windvlaag blaast alle kaarsen uit en de demon lost op in het niets.
Niks veranderd. Waarom veranderd niks? ‘WAAROM IS ER NIKS VERANDERD! MIJN HARTENWENS IS WERELD DOMINANTIE! WRAAK!, IK WIL DE WERELD ZIEN BRANDEN, HET ZOU EEN HEL MOETEN ZIJN MET MIJ OP DE TROON.’ Ik schreeuw het uit van woede. Ik verlaat de loods. De wereld buiten ziet er nog hetzelfde uit. Vervloekte demon. Ik stap in mijn auto en zeg de chauffeur mij terug naar huis te brengen. In stilte vervloek ik de demon, god wat had ik deze wereld graag zien branden.

Thuis aangekomen brand er licht. Licht? Dat is onmogelijk… Ik loop naar de voordeur. Zie ik nou mensen binnen lopen? Ik open de voordeur en loop de hal binnen. ‘Lieverd ben jij dat? Je bent laat vandaag, lange dag op werk?’ Ik loop stom verbaasd de kamer binnen. ‘Emelie?’ ‘Haha wie anders?’ Ik zie haar de hoek om komen, met in haar handen een pan met eten die ze op de eettafel zet. Ik sta aan de grond genageld. ‘Papa! Papa, je bent eindelijk thuis!’ Ik hoor rennende voetjes. Een geluid wat ik nu al enkele jaren niet meer heb gehoord. Slippende voeten op de houten vloer. En daar is ze, mijn kleine meisje. Twee vlechten in haar bruine haren en een grote lach op haar gezicht. Ik buk om haar op te tillen. ‘He, meissie. Ik heb je gemist.’ ‘Hihi papa zo lang was je nou ook weer niet weg hoor.’ Ik houd haar dicht tegen mij aan en zie Emelie, mijn Emelie, op ons aflopen. Ik trek haar in onze omhelzing en merk dat er tranen over mijn wangen rollen. ‘Ik hou van jullie, dat weten jullie toch?’ En ik zie op hun gezichten dat ze dat weten en dat alles weer precies zo was als voor die ene ongelukkige avond zo lang geleden. ‘Kom laten we gaan eten papa, ik heb honger’ ik laat me naar de tafel leiden en ga op mijn oude plek zitten. Blijkbaar weet de demon echt je allerdiepste hartenwens. Ook als je die zelf blijkbaar niet weet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s